از آنجائیکه حفظ راه هوایی مناسب مهمترین مهارت لازم برای یک امدادگر است، آشنایی با این دستگاه را ابتدا ذکر مینماییم.
دستگاه تنفس شامل مجاری تنفسی (بینی، دهان، گلو، حنجره، نای و راههای هوایی کوچک) و دو عدد شش در دو طرف قفسۀ سنیه است. این دستگاه در عمل استنشاق یعنی وارد شدن اکسیژن مورد نیاز به بدن و دفع گاز کربنیک به بیرون از بدن دخالت دارد. بدن ممکن است برای چند هفته غذا را و برای چند روز آب را ذخیره نماید؛ ولی اکسیژن ذخیرهای در بدن فقط برای چند دقیقه کفایت میکند و در صورت قطع ورود اکسیژن به دیل غرق شدگی، خفگی و … در مدت 5 دقیقه مرگ عارض خواهد شد. عمل تنفس با وارد شدن هوا از دهان یا بینی به درون نای شروع می شود.
در ابتدای نای یک دریچۀ لرزان به نام اپیگلوت وجود دارد که مانع ورود مواد غذایی به درون نای و خفگی میشود. در ابتدای نای تارهای صوتی برای تولید صدا قرار دارند.
تنفس در سه مرحله انجام میشود:
مرحله اول همان دم که در جریان آن عضلۀ حجاب حاجز به سمت پایین و دندهها به طرف بالا و بیرون حرکت میکنند وحجم قفسۀ سینه بیشتر میشود. بعد از آن، مرحلۀ دوم یا استراحت و در مرحلۀ سوم عمل بازدم یعنی خروج هوا به بیرون از ریهها صورت میگیرد.
تغییرات حجم قفسه سینه در دم و بازدم
تعداد تنفس در حالت طبیعی 12 تا 18 بار در دقیقه است؛ ولی با اضطراب، تب، فعالیت و … بیشتر میشود. مرکز تنفس در قسمت عقب مغز (بصل النخاع) قرار دارد.در زیر حنجره، نای به صورت لوله از حلقههای غضروفی تشکیل شده است. نای در ادامه به سمت پایین به دو قسمت تقسیم می شود و هر قسمت نیز مجدداً به تقسیمات دیگر تقسیم شده و بالاخره راههای هوایی نیز به خانههای کوچک (کیسههای هوا = آلوئولی) ختم میشوند. تبادل اصلی اکسیژن و گاز کربنیک در کیسههای هوا صورت میگیرد.
ششها در تودۀ اسفنجی قابل ارتجاع هستند که بعد از اتمام دم خود به خود جهت تسهیل در عمل بازدم جمع میشوند. حد فاصل بین ششها و دیوارۀ قفسۀ سینه
پردهای به نام جنب (پلور) قرار دارد. در صورت راهیابی هوا از خارج به داخل فضای جنب سبب جمع شدن ریه میشود (پنووموتوراکس).
جهت ثبت نام دوره فوریت های پزشکی و یا دوره امدادگر اورژانس و اطلاعات بیشتر از شرایط و نحوه برگزاری کلاس ها با انجمن پرستاری شعبه اصلی ارتباط بگیرید 02166575754
