وسایل و تجهیزات حفاظت شخصی در برابرعفونت
موسسات مراقبت بهداشتی بر طبق اداره ایمنی و سلامت حرفه ای(osha) در سال 1992، موظف به تدارک تجهیزات و وسایل ضروری برای به حداقل رساندن یا پیشگیری از قرار گرفتن در معرض مواد عفونت زا هستند. این تجهیزات حفاظتی شخصی شامل دستکش، گان، ماسک و عینکها و محافظهای چشمی میگردد. که می بایست در فضاهای آزمایشگاهی مورد استفاده قرار بگیرند از این رو در ادامه این مقاله شما را به رعایت و الزام تجهیزاتی که در آزمایشگاه استفاده شود و برای فرد تکنسین آزمایشگاه رعایت این موارد الزامی است.
مرکز آموزش انجمن پرستاری ایران اقدام به برگذاری دوره های آموزشی کاربردی پرستاری و پزشکی نموده است از این رو برای شرکت و آموزش دوره نمونه گیر و تکنسین آزمایشگاه و همچنین مهارت مسئول پذیرش و نمونه گیر آزمایشگاه می توانید این دوره را بگذرانید که به صورت تئوری و عملی در فضای آزمایشگاه انجام میشود برای اطلاع بیشتر درباره زمان کلاس ها و مدت زمان برگذاری کلاس ها با کارشناسان تماس بگیرید: 02166575754
دستکشها
دستکش جایگزین بهداشت خوب دستها نمیگردد. دستکشها فقط یک بار پوشیده شده و بر طبق خط مشی موسسه بعد از استفاده به طور مناسبی دور انداخته میشوند. سپس دستها به طور کامل با رعایت دقیق بهداشت دست تمیز میگردند. برای برخورد با هر بیماری به یک جفت دستکش تمیز نیاز است. برخی ازفعالیتهای مراقبتی یک بیمار احتمالا به تعویض دستکشها در دفعات بیشتر از یک بار احتیاج خواهد داشت.
در مواقعی که فعالیتهای مراقبتی باعث آلوده شدن دستها به مایعات بدن نمیشود نیازی به پوشیدن دستکش نمیباشد. فعالیتهایی که طی آنها تماس با مایعات بدن وجود ندارد از قبیل تغییر وضعیت دادن بیمار، تغذیه نمودن وی، گرفتن علائم حیاتی و تعویض کیسههای وریدی ،پوشیدن دستکش ضرورتی ندارد.
زمانی که دستکش پوشیده اید هرگز نباید کارهای بعدی را انجام دهید.: مثلا ترک اتاق بیمار (مگر آنکه شی آلوده ای را حمل میکنید) ،نوشتن مواردی در چارت بیمار، یا استفاده از صفحه کلید کامپیوتر یا تلفن .
مطالعات اخیر نشان داده اند که کارکنان مراقبت بهداشتی بدون انجام و رعایت خوب بهداشت دستها هرگز نباید دستگاه تماس دستی خود را لمس نمایند.
همان طور که قبلا ذکر شد، دستکشها یک سد غیرقابل نفوذ نمیباشند. در محیطهای پرخطری چون اتاق عمل نقص دستکشها متداول است. گزارشات حاکی از آن است که در طی جراحی، به ویژه عملهایی که بیش از3 ساعت به طول میانجامد، تقریبا در 50% موارد دستکشها خراب میشوند. دو عامل عمده موثر در تخریب دستکشها قرار گرفتن در معرض مایعات بدن و خون وهمین طور گرفتن و دستکاری ابزار متعدد جراحی میباشد. برای مثال، اغلب تا زمانی که دستکشها بعد از جراحی خارج نشده اند، منافذ یا پارگی ریز کوچک ایجاد شده در دستکشها و خون قابل مشاهده روی دستها مشاهده نخواهد شد. در تلاشی به منظورفراهم ساختن محیط کاری ایمن، وسایل الکتریکی کنترل کننده دستکش، همراه با آموزش در مورد روش ایمن دستکش پوشیدن و پیشگیری از آسیبها مورد استفاده قرار گرفته اند. به علاوه، یک راه جایگزین برای تشخیص یک منفذ در یکپارچگی دستکش، پوشیدن دستکش دوتایی است، به این صورت که یک دستکش رنگی در زیر و یک دستکش نیمه شفاف در رو پوشیده میشود.
حساسیت به لاتکس
تقریبا در 700هزار نفر از کارکنان تیم مراقبت بهداشتی یک حساسیت لاتکس گزارش شده است که دامنه واکنشها از واکنشهای موضعی پوستی تا کهیر، آنافیلاکسی عمومی و یک واکنش حساسیتی شدید که میتواند منجر به مرگ گردد، متغیر است. توصیههای ابتدایی CDC در مورد احتیاطهای عمومی در افزایش مصرف لاتکس جهت فعالیتهای مراقبتی بیمار دخالت داشته است . مصرف دستکش لاتکس در سال 1980 در حدود 785 میلیون بود در حالی که این رقم تا سال 1995 به میزان 5/9 میلیون افزایش یافته است. یکی از عوامل موثردیگر نیز تغییراتی در فرایندهای تولید به منظور بر آوردن تقاضاها میباشد. پودر ذرت یا تالک مورد استفاده برای تسهیل در پوشیدن دستکشها یک عامل موثر عمده در هرگونه حساسیت به لاتکس است. این پودر به پروتئین لاتکس متصل شده و در هوا پخش میشود، و میتواند 12-5 ساعت بعد از اینکه کارکنان مراقبت بهداشتی دستکش هایشان را پوشیدند یا درآورند باقی بماند.
مردم میتوانند به طرق بسیار متفاوتی در معرض لاتکس قرار گیرند. احتمالا ذرات پودر استنشاق گردیده، جذب پوست یا غشاء مخاطی شده و یا وارد گردش خون میگردد. نشان داده شده که در معرض قرار گرفتن مکرر، به یک حساسیت نسبت به لاتکس منتهی میگردد. اگر فرد بعد از اینکه یک حساسیت در او پیشرفت نموده، در معرض لاتکس ادامه دهد احتمالا علائم یک آلرژی به لاتکس را نشان میدهد.
توصیههایی برای آلرژی به لاتکس
انستیتو ملی ایمنی و بهداشت حرفه ای توصیه نموده که دستکشهای غیر لاتکس یا بدون پودر ،دستکشهای لاتکس با خاصیت حساسیتی پائین، اگر دستکشهای لاتکس استفاده میشود، برای مستخدمین در دسترس باشد. در حال حاضر دستکشهای نیتریل که از یک ماده صناعی ساخته شده و مشابه لاتکس ولی فاقد پروتئینهای آن هستند در دسترس میباشند . نیتریل دارای کیفیت مانع سازی کافی است ولی به آسانی پاره میشود. برای بیماران مبتلا به حساسیت ناشی از لاتکس، محیط مراقبت بهداشتی” ایمن از لاتکس ” ضرورت دارد. بر طبق یکی از قوانین FDAدر 1998 نصب برچسب علامت هشدار روی کلیه محصولات یا بستههای حاوی لاتکس / لاستیکی طبیعی مبنی بر اینکه ” این محصولات در افراد حساس باعث بروز واکنشهای حساسیتی میشود”الزامی است.
کلیه محیطهای مراقبت بهداشتی باید دارای یک دستور العمل کتبی برای روبرویی با کارکنان وبیماران حساس به لاتکس باشند. درمورد بیمارانی که کاملا مسجل شده و یا مشکوک به حساسیت به لاتکس هستند باید اتاق آنان برای رفع هر گونه ذرات ریز مربوط به پود ذرهای باقی مانده دستکش قبل از پذیرش تمیز شود.
یک محیط ایمن از لاتکس عبارتند از : خارج کردن یا پوشاندن هر شیء که از جنس لاستیک لاتکس طبیعی میباشد. اجسامی از قبیل چسب مربوط به کاف فشار خون، ظروف محتوی وسایل نوک تیز، درپوشهای دریچه تزریق روی لولههای تزریق داخل وریدی و سوندهای ادراری نمونههایی از محصولات پزشکی است که میتوانند یک واکنش حساسیتی ایجاد نمایند.
گانها
معمولا گانها به منظور پیشگیری از آلوده شدن لباسهای کارکنان مراقبت بهداشتی با خون و مایعات بدن بیمار پوشیده میشوند . آنها سد حفاظتی فراهم نموده و باید بلافاصله قبل از ورود به اتاق بیمار پوشیده شوند. روش استفاده از گان فردی پیشنهاد میشود، به این مفهوم که گانها فقط یک بار پوشیده شده و پس برحسب مقررات محل کار به طور مناسبی دور انداخته شوند. در مواردی که احتمال تماس باخون یا مایعات بدن بیمار افزایش مییابد از یک گان ضدآب استفاده میشود. اگر هنگام مراقبت از یک بیمار، گانی به شدت با خون یا مایعات بدن آلوده یا مرطوب گردد، باید درآورده شده، رعایت بهداشت دست انجام گیرد و مجددا یک گان تمیز پوشیده شود.
ماسکها
ماسکها برای جلو گیری از استنشاق ذرات بزرگ معلق در هواکه معمولا از فواصل کوتاه ( حدود 3 فوت ) انتقال مییابند، یا قطرات ذرات کوچک که میتوانند در هوا معلق مانده و از فواصل طولانی تر منتقل شوند به کار میروند. هم چنین ماسک، فرد را از لمس چشمها، بینی و دهان باز میدارد، و بنابراین تماس ارگانیسمها را با غشاءهای مخاطی محدود میسا زد. ماسک در موارد مختلفی استفاده میشود. در پاره ای موارد، کلیه کارکنان و ملاقات کنندگان و همراهان بیمار ماسک میزنند. یک ماسک فقط یک بار استفاده میشود و چنانچه پائین و اطراف گردن بیاید، هرگز نباید برای استفاده مجدد آن را روی دهان و بینی آورد . طول مدت استفاده از یک ماسک در حین مراقبت از بیمار مورد بحث و اختلاف نظر میباشد ولی مطمئنا قبل از آن که بازدم شخص استفاده کننده مرطوب گردد باید تعویض شود.
محافظهای چشمی ( عینکهای محافظ )
در جاهایی که خطر آلودگی غشاءهای مخاطی چشمها وجود دارد باید محافظهای چشمی از قبیل عینکهای مخصوص یا نقاب صورت در دسترس باشد. هنگام جراحیها یا کمک در انجام یک روش تهاجمی که طی آن امکان پاشیده شدن خون یا سایر مایعات بدن وجود دارد، محافظت مراقبت کننده الزامی است.
