رنج نامه کارکنان دانشگاه علوم پزشکی به استاندار:
جناب آقای دکتر رحمانی، استاندار محترم آذربایجان غربی
با سلام و احترام
جناب آقای استاندار؛
قرار نبود بار دیگر برای بیان مشکلات و مطالبات کارکنان دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی استان با شما مکاتبه کنیم؛ چراکه پیش از این نیز مطالبات و مشکلات همکاران مطرح شده، اما متأسفانه اقدام مؤثر و ملموسی در جهت رفع آنها صورت نگرفته است.
این بار اما شرایط به حدی دشوار شده که نمیتوان سکوت کرد.
این نامه، یک مکاتبه اداری معمولی نیست؛ یک رنجنامه است.
شرایط معیشتی کارکنان دانشگاه علوم پزشکی آذربایجان غربی به مرحلهای رسیده که بسیاری از همکاران برای تأمین ابتداییترین نیازهای زندگی خود با مشکل مواجهاند.
حقوقها در برابر تورم و گرانی، کفاف یک زندگی حداقلی را نمیدهد و در کنار آن، مزایای ناچیزی همچون حق لباس، کمکهزینه مسکن، حق مهدکودک و هزینههای مأموریت با تأخیرهای طولانی، گاه تا حدود دو سال، پرداخت میشوند.
از سوی دیگر، تعرفههای خدمات پرستاری که میانگین آن حدود ۶ تا ۷ میلیون تومان است، بیش از هفت ماه است که معوق مانده است.
سؤال اینجاست:
کارکنان سلامت تا کجا باید صبر کنند؟
ما در تمام بحرانها در خط مقدم بودهایم؛ از کرونا و سیل و زلزله گرفته تا شرایط جنگی و بحرانی.
وقتی مردم نیازمند خدمات درمانی بودهاند، بیمارستانها تعطیل نشدهاند.
پرستار، پزشک، ماما، بهیار، نیروهای خدماتی، اداری و سایر کارکنان حوزه سلامت، شبانهروز در محل کار حضور داشتهاند.
اما امروز همین کارکنان، خودشان برای تأمین هزینههای ابتدایی زندگی درماندهاند.
جناب آقای استاندار؛
اجازه دهید موضوع را با یک اتفاق ساده اما بسیار تلخ بیان کنیم.
دیروز مأمور اداره برق برای یکی از کارکنان پیامک فرستاد:
«سلام وقت بخیر، بیزحمت فیش برق رو تا فردا پرداخت کنین، رسیدشو بفرستین؛ مشمول قطع میباشد!»
این پیام، یک سؤال جدی را در ذهن کارکنان ایجاد کرده است:
چرا دولت از شهروند و کارمند خود انتظار دارد بدهیاش را بهموقع پرداخت کند و در صورت تأخیر، خدماتش را قطع میکند؛ اما وقتی نوبت به پرداخت حقوق و مطالبات کارکنان میرسد، ماهها و حتی سالها تأخیر قابل قبول است؟
ما هم اخطار «مشمول قطع» بدهیم؟
البته که نمیتوانیم.
چون ما با سلامت و جان مردم طرف هستیم.
چون پرستار نمیتواند بگوید حقوقم عقب افتاده، پس بیمار را رها میکنم.
چون کارکنان اورژانس نمیتوانند آمبولانس را در خیابان متوقف کنند.
چون کارکنان بیمارستان نمیتوانند درهای بیمارستان را ببندند.
اما آیا مسئولان باید نسبت به این تعهد و وجدان حرفهای کارکنان، بی تفاوت باشند؟
جناب آقای دکتر رحمانی؛
امروز بسیاری از همکاران توان پرداخت شهریه و هزینههای مدرسه های تعطیل فرزندان، تهیه لوازم ضروری زندگی و حتی تأمین برخی نیازهای اولیه خانوار را ندارند.
چگونه میتوان از کارمندی که دغدغه نان، اجاره، مدرسه و هزینههای ضروری زندگی را دارد، انتظار داشت با آرامش و انگیزه کامل، ۲۴ ساعته مسئولیت سلامت مردم را بر عهده بگیرد؟
ادامه این وضعیت فقط یک مشکل صنفی و معیشتی نیست.
وقتی کارکنان سلامت فرسوده و بیانگیزه شوند، کیفیت خدمات درمانی آسیب میبیند و در نهایت این مردم هستند که هزینه آن را پرداخت خواهند کرد.
ما نه امتیاز ویژه میخواهیم، نه توقعی خارج از قانون داریم.
فقط میخواهیم حقوق و مطالبات قانونی کارکنان بهموقع پرداخت شود و میان کارکنان دستگاههای مختلف تبعیض وجود نداشته باشد.
جناب آقای استاندار؛
اگر امروز صدای کارکنان سلامت شنیده نشود، فردا ممکن است مسئله از یک مطالبه معیشتی به یک بحران جدی در نظام سلامت استان تبدیل شود.
پیشگیری از این بحران بسیار سادهتر از مدیریت تبعات آن است.
از جنابعالی انتظار داریم بهصورت فوری جلسهای با حضور مسئولان استانداری، دانشگاه علوم پزشکی و نمایندگان واقعی کارکنان و جامعه پرستاری استان تشکیل دهید و برای پرداخت مطالبات معوق و بهبود وضعیت معیشتی کارکنان، تصمیمی عملی، روشن و زمانبندیشده اتخاذ شود.
کارکنان سلامت سالها پای سلامت مردم ایستادهاند؛ امروز نوبت مسئولان است که پای کارکنان سلامت بایستند.
این نامه را با امید به اقدام فوری و مسئولانه منتشر میکنیم؛
نه برای ایجاد تنش، بلکه برای جلوگیری از بحرانی که اگر امروز برای آن چارهاندیشی نشود، فردا ممکن است بسیار دشوارتر از امروز قابل مدیریت باشد.
آقای استاندار؛ صدای کارکنان سلامت را بشنوید، پیش از آنکه صدای اعتراضشان بلندتر شود
همکاران ما منتظر اقدام عاجل هستند وگرنه ما هم مثل دولت مجبور میشویم هشدار قطع خدمات بدهیم!
روابط عمومی انجمن پرستاری ایران
